પ્રમુખ દર્શન

‘દ્શન’ શબ્દ મૂળ તો સખત ધાતુ ‘રશ પરથી આવ્ય છે; જેનો અર્થ થાય છે – જોવું’ અને આપણે જહેખમાળાનો લાભ સમગ વર્ષ દરમ્યાન લૈવાના છીએ. તે આ લેબમળાનું નામ છે – પમુખ દન હા. અપણે આ લૈષમાળમાં જોવાતું છે. હવે આપ કહેશો કે સાહિત્ય તો વાંચવાનું હોય. એમાં જોવાનું પું? પણ એવું કવાથ, 93 ‘શ રિવર” શબ્દો દર ચિત્ર આપણી આંખો સમક ખડું થઈ જાય છે. આપણે ‘કામ્ાગવત્‌ પુરાણ’મં કદબના વૃક તતો બેસીને, ગોપીઓની ભત્તિભીની પ્રેમતજરથી, વીંટળાયેલા, ભગવાન કરૃષરના સુગધુર વાસળી વાદનનુ વર્જન વાચીએ તયારે આપણી આખો સમક્ષ એ કાલિદીનો કિનારો તદૃસ્ય થઈ આલે. એ જાંમહરાગવત પુરણ વ્યુ નહી. શોં. કહેવાય, આપણે ‘રમાયજ માં શૌરમસેનાના વીર વાનો અને રાવણસેનાના રાકસો વનું યુક વાંચતા કોઇએ, કોઈક રથ પર તો મેઈક, કથી પર. કોઇ ગદા ફેરવતાં તો કોઇક કુષટપ્ર કરતાં. તલવાર ખને ભલાના વરસાદ વચ્ચે જય શરીરમા લિજયનારા સાથે ફતેક કરતાં યોકાબને વંચીખે અને આપવું મન પણ કૌલકાના ખે રણમેદાનમાં પકોંથી જાય, એ’માયજ’ વાચ્યું નહી પણ જોયું કહેવાય. આપણે શવ પૂરાણ’મં નગાધિરાજ હિમાલયના ખોળામાં, મુગયર્મ પકડીને. ડમડલુકત તિધૂળ ધારણ કડીને, પની કંમાળ સાથે. મ પર્વતીના ઉપાય એવા યંદશેખર તરિલોચન શંકર મકદેવની મૂરિનો મહિમા વાંચીએ અને અપણે સ્વ શિખર કૈલાસ પર પકોંથી જઈબે, બ શિવ પુરાણ’ વાંચ્યું નહ પણ જયુ કહેવાય. બસ, એવી જ રીતે આપણે પણ થક લેખમાક #સ આવાં દાન કરવાનાં છે “_ લિષવંદનીય સતવિકષતિ હહવરપ પમુખસવામી મહારાજના. પણ હલે એક ધયાન સવા જેવી બાબત આવે છે. આપણને ધણીવાર એવો અનુભવ ઘો ફરે ક અપણે જમવા બેઠા હોઈએ અને કોઈ પૂછે – ‘દળમાં મું બસબર છે ને? તયે આપણે અડપી વાટકી દાળ પી ગયા ક્ષેઈબ છતાં આ પ્ર બાદ ફરીથી એક મચી દાળ ચખદું અને પછી કહું લ, મીઠું બરબર છે. તો પું પ્ર પૂછાયા પહેલા આપણે દાળ નહોતી પૌધી? છતાં કેમ ફરીવાર ચાબવી પડી? કારણ કે પહેલ પીધી તયે મનમાં ‘(જિકટર’ નહોતું થું. માટે ચાખ્યું એ ન ચાખ્યા બસબર થુ. ેવો જ બીજો અનુભવ પણ થયો (રે. આપણે કોઈક કામમાં વ્યસ્ત હોઈએ કે પ કોઈક વિચારમાં
ખોવયેલા હોઈએ ત્યરે આપણ સ્વજન આવીને મડી ટપલી મરીને જગડે : લ્ય, જવાબ તો આપ, કરના બુમો પાડીને તને બોલાવીએ છીએ..’ તયરે આપણને લાગે કે બે તો સંભાલું જ નથી! તો કુ એમની બૂમો આપણા કાન સુધી પહોંચી જ નહોતી? ના, એમનો અવાજ તો આવતો હતો પણ ત્યરે આપજ મનમાં તે “લટર ન ઘયો. માટે મંભળયું એ ન સંભલ્યા બસબર થયું. બક. આવું જ જોવામાં પણ છે. આપણી આંખ આગળથી આપું ગામ પસર થઈ જાય પણ જો મનમાં ‘રજિસ્ટર’ ન થાય તો જોયું એ ન જોયા બસબર થઈ જાયા મદ થા દપમળગ બાપકને જ પમુમ દઉન’ વાનું છે. લે દન મજાકલવમાન કલા દગ ક, કેટલેક મનમાં જજ” થાય એ રીતે કરવા ગય છ. કારણ શું? એનો જવાબ પણ દાન શબ્દમાં જ રેલો છ આપણા ભરતીય સનાતન યાસો ક ગ્રં ‘તત્વલનન પણ ‘દાન’ ધથી બળવામાં આવે છે. અપણું ઉદ સનાતન તત્વકન એકે જીવન જીવવાની કળા’ સુખી, શંતિમય, અદા. દેનાન શી! જીવન, જીવવાની કતા જ્યાંથી શૈમવા મળે એ ‘દાન’ કેવાય. હ ‘સાયું જીવન જીવવાની કળ’ આપણને શીખવા મળે એલું પમુખ દશઃ આપણે કરવાનું છે આ હેબમાળા લસ. બસ્વરપ શરપમુખસવામી મહારાજન જીવન દર. એેટલા મટે જ મતમાં રજિર’ થઈ જાય, એ રીતે દાન કસુ એ રીતે પુખરવામી મહાસજ જેવા સંતના જીવનને જાણવું એ ખૂબ-મૂબ અનિવર્ય થઈ પડછે શંમ્ગવત ગથમં ભગવન શરવિષડ સંતનો મહિમા ગાતાં કહે છેકે શે દર મઇય સાધૂ શહય તા! પતો તો મું હય છે અને તે સંતોનું #ૃદય તો વય હં છું ઝવાનના કદયસમા સંતનું મુઝ દ્સન’ અપણે આ લેખમાળા દાસ કરવાનું છે. અને એવા સાચા સતનો હજી વિશેષ મહિમ ગાતાં કબીરજી લમે છેકે સક મ પર સંતન 8. સર સય અરુ ઝંતર સઉ ૪ ઉસ હે સસ રણા. યુ યુન જે પનર સભર મમયગે ગઈ સંત પારે. ફા આ ‘પ્મ દશન’ લેખમભરૂપે સકત ભગવનુલ્ય સંત આપણ ઘરે પરવાના છે તો કબીરજીના કયન અનુસર આપણ તો સતિ મોટ લાગ્ય ણ તતો ચાલે. ઉપનિષદો જમને વકષનિહ. શરતિય ગુ કહે છે. શરંમ્રાગવત જેમને પરમ કાગવત સત કહે છે, શરંમગવદીત જેમને ગુણાતીત અને સતપ કહ છે.. ભ્રગવાન સ્વમિનસયણ જેમને વ્વરૂપ પરમ એકાક સતય કહે છે. અને આ વરે જમનો જત્મસતબદી મહોતાવ ઉજવાઈ રહ છે.વા પરમ પૂસલ પૂમુખસ્વમી મહારાજનું પશુ દાન’ કરતાં-કરતાં આ લેખમાભાને માતર ‘વંચંએ’ નહી પણ જોઈએ! ‘માણીએે’ અને વદય કરીએ.


Leave a Reply

Your email address will not be published.