Pramukh Swami Maharaj Shatabdi Mohatsav

પ: મન૧જીવતની ઉમત કેલી?સવમ: એક કપ ય જેલી.ખાકેલે વિયિત્રજવધ લાગે છે | પટ યા એક હડક છે!આણંદ શિલલન મેક ગમમં, મેક ભઈએ પોતર્ત બાન પેય મગ.
બહેને યા ધની યાપી પંત પેલસ વધુ એક $પ ચ મરગ મતે દહને ત.પડી પલક તો લઇન ઝુસમે સતમ આમમને પોય ગયે અતે બુમપડેલી કકશ કેનન પતલી – મનવ જીવનન કિમત કેટલી” તે જગતેમતાવીખવે જથેક પરગમૂંધઇન પરેલ વિસ્તરમં રજ મળે થયો. પમપટે કહી બતાવ. પતિએ પંધી, તો ઘણી કવિષ લાગ. યેટલે સંજ મટેરર્ષી મૂકવાનું કૌ તે નોકડીય ગયો. આ બાજુ પરની ક્યારે પઇલથી જમવાબેલી તો તેતે પણ ભવી મે જોતજોતમ કરી પૂરી ઘઈ ઝઈ સંર કરેપેટે સહ મને કટી માગત તે « મર. તો પનીલે તંજ મેથી શદધી મરી મતલજીવનની ઉિમત કેલી ? એક વથી કહી જલીમહતો મનર સ્વાન લેલુપતમં મેટલો ધધો પેલે થયે છેશશેગોની પર કઇ જ વિચારી કતો નથ ચતરકળથી મસ સુકમેળવવ મટે દરે કેત્રમં મેકણ કર રહે છે.તે રોઈન હૈ તેનર્ય બકાતકેલી રીતે હે 3 કરણ કે મ તો જીવપ્રફીમતરન રસતો દિષય કગ,મેસ બ્રિલેટ તમ લેમિરમે પેતનું પુસતક સયકેલેજી ખકકેરમાં યું છે કે, જેક તવા રન શેધ કાતં, રવી વર્તી શોધપ્તવકાતને વધુ આનંદ અપ શો છે એટોજ તો ધરમંનસતન કહયલકને હેટલમં ફન મેતય સૂપ. જ સમયેનસમથે સપડેટ કરવું પે છેસ્વડ ઇતિયનું વનગીઓ પતો ઉપત શતુ સજી યપર સેન જવસાથે જાયેં હેય છે પરતુ ચ મડ પ્યરે માસ્તિમં પવત છે. યરમોફાન્ય થયેલા માનવો, મનવજીવનની કિંમત એક કપ ચ કે એક વાટકી કટીજેલી બનાવી દે છે.શેટલમાં ઘી કેમ ઓછું પડું ? કકમ ઠું કેમ વઘરે છે ? રોજ એક નુંએેક તક બં બનાવતા અવે છે ડે નહી ? વગરે ધમની પરંપરમે આજનાસમાજને સ્વરૂપી સંકળથી ાંધી દીયો છે. હવ પક્ષે ઝાડની પિતગરીરૂપેપેદા થય છે. ને પણ એ ઝાડાના મતમાં કરં તો સંબધો ફોમય છે, ક તોવસ્તિ પોતે. શું આવા ઝઘડાનો અંત અજવા કોઈ ઉપાય છે ખરો?હ. અવ ઝાડાને કરૂ કરનર પોપ જેચિતગરી છે, તેને જજો દીકઈબે, તો આપણા સંમંધો અને પરિવારના સભ્યોને આપરે બરચવી શીએ.મા માટે કેવળ થોડો દરનો વિચાર કરવની જરર છે.સંમૃતના એક વિત્રન વિમલંકર શીન પ્રસંગ ખા ધરબતમાં ખૂધપ્રેરણરૂપ છે. એક વાર તેમના પુતરવધુથી બપોરે હોજનમાં મંડું વધરે નમઈગયું. આથી તેઓ થોડું જમીને ઊભા થઈ ગયા. પુત્રવધૂને જ્યરે ખબર પડી, કેમેઇમાં મું વધરે નંહઠઈ ગયુ છે તાર તેણે સસરની મરી માર્ગ એ વમનતેવિમલશકર શી બોલ્ય. ‘દીકરી ! મ મારં ધંતિમ ભોજન નહેતું $ઇ વંધેનઈ હુંસંજ વધુ જમી લઈશ.”જોઆલે થેડો દૂરનો વિચાર હોય. તો ઝઘડાનું કોઈ કાણ જ સંલવે નડી.પ્રમુત્વમી મહારજ કહેતા, “પણે માવા મટે જુવવનું નથી, પરંતુજીવન માટે ખાવનું છે.” આ જ વાત શબ્દ॥- તેઓના જીવનમાં પણ દેખતી,તેઓએ કયારેય જમવા માટે શેઈ મંગણી કે ફરિયદ કરી જ નથી જે આવે તેલધુ ભગવાનને સંભરીને જમી જ લધુ છે.ઇંશેદમં એક વખત પ્રમુખસ્વમી મહરાજ ભેજના મંતે ખીચડી જમીરહ હતા. યારે સેવક સંતે અગક કરીને કહી વધે આપ. તેમણે જમી લીધું.હાં તો બજા સતે અંદરથી ધૂમ મારતં કહું “કહી ન અપત, બક જ મરબસ્વાદ છે, ખૂબ ગંધાય છે”સેવક સંતે તપાસ કરી તો ખર પડી, કે જે વસત દહી સમજીને તેમણે
કટી બનવી હતી તે દ તહેતું પણ ફિઝમં ધણ દિવસની પડી રહેલી વસીદૂધની મલઈ હતી. તેમણે ય્યું તો તેનો સવાદ કેવળ વિચિત્ર નહી પણ.મત્યંત વિધિત્ર હતો. તેમણે જ્યારે પ્રમુખસ્વામી મરાજની મફી માગી વયેડમુમવર્મ મધરજ ડા કલેશ બોલયા ‘ધરકેરજી જાય પી મપણે શું વધોસતત ગમેગમ વિયાણ કરત પ્રમમસ્વમી મલરાજતે મવ તેછકેટલ સહુ થય છે પરકરર મૂંમઇમં રિદે્રમાદરો મોસમને રસ.પી ગયા હતા. તે મેકવર મેક હરકક્તન ધરે કઇ પણ ફરેયદ વગર ક્વહડ જમ ગય. એકવર ઝલ દ્ધીન મર હેર જમી ગય, તોપરેકવાર મમદાવાદમાં નવી ઘટક દેલા લોટની રેટલીમાં, પદ્ય,કરકર સા્વી રઇ હતી, તો તે પણ ખેક શ ઉષ્યાયં વગર જમી ગય. અવાતો અને પસંગે છે.માટે જમવા જેવી કુલ્લક બબતેને લીધે અપણ સંબંધો સને પરિવારે
યોવનો વરો આવે. મેમાં વવંતું શરૃપણ ? પમુમસ્વમી મહર કેવ,મકપૂરપો માવ પ્રકોમાં અપ્ણ મટે દીવંપરપ છે. તેમનમાંથી ફેણ,લઈએ સને માવ મટે નહી પરંતુ જુવવ મટે પ્રઈે.


Leave a Reply

Your email address will not be published.